Serreta

Na zachodnim krańcu Terceiry, gdzie wyspa zwęża się w klify i pastwiska nad Atlantykiem, parafia Serreta zajmuje najdzikszy zakątek gminy Angra do Heroísmo. Za nią wznosi się Serra de Santa Bárbara, najwyższa góra wyspy; niedaleko brzegu morze samo było wulkanem w żywej pamięci mieszkańców.

Góra i jej tajemnice

Wybrzeże parafii było świadkiem najmłodszych erupcji na wyspie: w 1867 roku podmorski wulkan u wybrzeży Serrety wyrzucał słupy pary i dał początek opowieściom o efemerycznych wyspach. W latach 1998–2001 ta sama podmorska grań przyniosła Azorom najnowszą erupcję, trwającą trzy lata, ale niewydostającą się ponad powierzchnię. Droga klifowa na zachód od parafii zachowuje widoki na jedno z najspokojniejszych wybrzeży archipelagu. Miasto Angra do Heroísmo leży na wschodzie, po drugiej stronie wyspy.

Wulkan pod morzem

Wybrzeże parafii było świadkiem najmłodszych erupcji na wyspie: w 1867 roku podmorski wulkan u wybrzeży Serrety wyrzucał słupy pary i dał początek opowieściom o efemerycznych wyspach. W latach 1998–2001 ta sama podmorska grań przyniosła Azorom najnowszą erupcję, która trwała trzy lata, nie przebijając powierzchni. Droga klifowa na zachód od parafii przypomina o tych wydarzeniach, a rozmieszczone wzdłuż niej punkty widokowe wychodzą na jedno z najspokojniejszych wybrzeży archipelagu. Miasto Angra do Heroísmo leży na wschodzie wyspy, a rozległe krajobrazy Wyspa Terceira można podziwiać w drodze powrotnej.

Co warto zobaczyć

• Punkt widokowy Serra de Santa Bárbara, najwyżej położony na wyspie
• Szlak Mistérios Negros przez młody las lawowy
• Las wawrzynolistny rezerwatu przyrody
• Klify i punkty widokowe zachodniego wybrzeża
• Kaplica Império we wsi

Informacje praktyczne

Serreta leży na zachodnim krańcu Terceiry, około pół godziny jazdy drogą północnego wybrzeża od Angra do Heroísmo. Pogoda w górach szybko się zmienia: zabierzcie ochronę przeciwdeszczową i buty z dobrą przyczepnością na szlak, a przed wyjazdem sprawdźcie oficjalne strony.

Źródło zdjęcia: Serra de Santa Bárbara i Mistérios Negros, Paulo Valdivieso — CC BY-SA 2.0, za pośrednictwem Wikimedia Commons.