Etap Szlaku Rybackiego - Carrapateira » Arrifana

Od czasów starożytnych małe porty rybackie działały w najbardziej osłoniętych miejscach wzdłuż wybrzeża, naturalnie chronionych przed wiatrami północnymi i północno-zachodnimi. Niektóre z najczęściej łowionych gatunków na tym wybrzeżu to sardynka, makrela, korwina, żabnica, homar, murena, konger, ośmiornica, dorada biała, okoń morski, pagrus, ostrobok i percebe.

Na tej trasie klif osiąga 100 metrów wysokości, odsłaniając warstwy skalne ze spektakularnymi fałdami. Gdy uformował się superkontynent Pangaea, zderzenie kontynentów wypiętrzyło, ścisnęło, spękało i sfałdowały skały marginesów kontynentalnych i osady zdeponowane na dnie oceanu, tworząc góry o wysokości ponad 4000 m. Obecne skały klifów (łupki i szarogłazy) są wynikiem tych gigantycznych ruchów kompresji warstw osadowych, ponad trzysta milionów lat temu! Źródła utrzymania populacji południowo-zachodniego wybrzeża Portugalii zawsze były związane z morzem i z trudną do uprawy ziemią. Na najbardziej żyznych i świeżych glebach, obok strumieni, uprawiano kukurydzę, fasolę, ziemniaki, pomidory, bób i zboża. Wodorosty (glony morskie) używano jako nawozu. Na zboczach niezwykle bogata flora zapewniała wypas dla zwierząt gospodarskich i utrzymywała pszczoły, producentki niezwykle delikatnego i aromatycznego miodu.