Fishermen's Trail Etappe - Salema » Sagres

Bij de Enseada da Baleeira passeert u enkele opmerkelijke habitats – de waterlopen gedomineerd door tamarisk (Tamarix africana), het kuststruikgewas op kalksteen, de lagune van Martinhal, het duin, het zandstrand, de rotsachtige getijdenzone en de kusteilandjes die in het midden van de baai uit de zee oprijzen.

De lagune van Martinhal droogt op in de zomer, maar in de winter krijgt hij zowel zeewater, door stormen, als zoetwater van de Barrancos das Mós en Vale do Lobo. De soorten die hem koloniseren zijn aangepast aan deze variaties in zoutgehalte en waterbeschikbaarheid. Het is een uitstekende plek voor vogelspotten, vooral tijdens het migratieseizoen, wanneer zeer zeldzame soorten verschijnen. Twee vogels die hier leven zijn de blauwe rotslijster en de alpenkraai, alleen herkenbaar voor de meest aandachtige waarnemer, aangezien ze op het eerste gezicht volledig zwart lijken. De Baleeira-eilandjes zijn kleine rotsachtige eilanden waarvan de onderwaterwanden door duikers worden verkend om vissen, garnalen, anemonen, krabben en gorgonia's (een familie van zachte koralen) te observeren. Calciet, het dominante mineraal in de lichtgekleurde rotsen van de kliffen, wordt onregelmatig opgelost door water, wat bogen, zeezuilen en grotten doet ontstaan. Maar de zee en het afstromende water beeldhouwen ook, op kleinere schaal, fijn en delicaat kantwerk in de kalksteenrots. Dit gebied heeft menselijke bewoning gekend sinds in ieder geval het Neolithicum. Tussen de stranden van Martinhal en Rebolinhos zijn sporen van Romeinse bewoning (3e tot 5e eeuw na Christus) - een cisterne, negen ovens voor de productie van amfora's en ook een oven voor de productie van tegels en bakstenen. Daar moet een groot aardewerkcentrum hebben bestaan, gespecialiseerd in de productie van amfora's voor het verpakken van gezouten vis en vissauzen. De locatie van dit centrum werd vermoedelijk gekozen vanwege de nabijheid van kleiputten en het gemak van transport over zee, dankzij de beschutting van de baai van Baleeira.

Bij Ponta da Fisga, een rotsachtige uitloper tussen de stranden van Zavial en Ingrina, heeft ooit het Forte do Zavial gestaan. Vandaag resteert alleen de basis van wat een klein rechthoekig militair fort moet zijn geweest, gebouwd in de 18e eeuw. Daarvoor was er het fort van Santo Inácio, verwoest door de aardbeving van 1775. Vanaf dit punt is het landschap magnifiek, met de kust zichtbaar tot Ponta da Torre (900m) in het oosten en Ponta da Atalaia (6km) in het westen.