Panteon Narodowy

Przez trzy i pół stulecia kościół Santa Engrácia był najsłynniejszym niedokończonym budynkiem Lizbony — tak słynnym, że niekończące się prace dały językowi portugalskiemu wyrażenie “obras de Santa Engrácia”, określające wszystko, co zdaje się nie mieć końca. Ostatecznie ukończona w 1966 roku barokowa świątynia stała się Panteonem Narodowym, w którym naród składa hołd swoim wybitnym zmarłym.

Trzysta lat budowy

Budowę rozpoczęto w 16. wieku, a w 17. wieku kościół przebudował architekt João Antunes. Zamknięty dla wiernych, wciąż bez dachu, w 20. wieku służył jako wojskowa fabryka butów. Ostatecznie ukończono go w 1966 roku i otwarto jako Panteon Narodowy. Pod ogromną kopułą — jednym z najwspanialszych barokowych wnętrz w Europie, wyłożonym kolorowym marmurem — stoją cenotafy Camõesa, Vasco da Gamy, Pedra Álvaresa Cabrala i księcia Henryka Żeglarza. W komorach grobowych spoczywają prezydenci republiki, pisarka Sophia de Mello Breyner, śpiewaczka fado Amália Rodrigues, piłkarz Eusébio, a od 2025 roku także powieściopisarz Eça de Queiroz. Z tarasu, położonego czterdzieści metrów wyżej, rozciąga się jeden z najpiękniejszych widoków na rzekę i stare miasto; tuż poniżej znajduje się klasztor São Vicente de Fora (zobacz stronę stronę poświęconą São Vicente de Fora) oraz Castelo de São Jorgekorona Lizbony na wzgórzu.

Co warto zobaczyć

• Kopuła widziana z nawy głównej
• Cenotafy żeglarzy i poetów
• Komory grobowe prezydentów i artystów
• Taras na dachu z widokiem na Alfamę i Tag
• Centrum interpretacyjne poświęcone historii budynku

Informacje praktyczne

Panteon stoi przy Campo de Santa Clara, w starej dzielnicy Santa Clara, kilka minut spacerem od pchlego targu i stacji Santa Apolónia. Jest zamknięty w poniedziałki; zimą godziny otwarcia są krótsze.

Źródło zdjęcia: Panteão Nacional, autor: Eurico Zimbres — CC BY-SA 3.0, za pośrednictwem Wikimedia Commons.